Welkom op deze site!

 

Ik zal mij allereerst even voorstellen.

Ik ben Astrid en ik ben 53 jaar jong,
en moeder van 2 kinderen.

 

 

Misschien ken je mij al van mijn andere site's,

aylaschilderijen en genezendeliefde.

 

Waarom ik deze site heb gemaakt?

Als kind had ik zelf ook al

paranormale ervaringen.

Alleen werd er in die tijd niet

echt over gesproken en

kon je dus ook je verhaal

bij niemand kwijt.

                              Je wordt dan eigenlijk als

                                kind best wel eenzaam.

Misschien herkennen jullie dit zelf ook wel.

 

Gelukkig voor jullie wordt er

 nu meer over gesproken.

Alleen zijn er nog steeds

 mensen die hier helemaal

niets van snappen en je

dus ook niet begrijpen.

 

Misschien begrijpen je ouders je ook wel niet.

Voor jou heel vervelden en

voor je ouders eigenlijk ook.

Wat moeten ze nou met

 jouw verhalen aan.

En bij wie kan jij terecht met je

 verhalen en je gevoelens.

 

Daarom heb ik deze site gemaakt

 zodat jullie je verhalen

kwijt kunnnen.

En misschien kan ik jullie wel

helpen om wat je beleefd te

begrijpen en uit te leggen.

 

Schrijf daarom gerust je verhaal of je

 beleving op deze site.

Je kan dit doen door op mijn berichtje

 te klikken met je linkermuisknop.

Dan krijg je een vierkantje in beeld

 waarin jij je verhaal kan schrijven.

 

Je mag mij ook een e-mail sturen

 als je dit prettiger vindt,

stuur dit dan naar

 

 aylabutterfly@gmail.com.

Dan blijft het gewoon onder ons.

 

*****

 

Voor volwassenen heb ik de site;

 

Neem gerust een kijkje en

heb je vragen stel die

dan gerust.

 

 

                                             Liefs Astrid

 

 

 

        26  oktober        start int. ontwikkeling

       30 november      workshop pendelen 

 

           Voor alle cursussen, graag van te voren aanmelden

                              aylabutterfly@gmail.com.

 

 

Voor kinderen en of hun ouders heb ik een hyves gemaakt

waar je jou verhaal, vragen en of antwoorden

kwijt kunt.

 

 

De hyves heet http://hoogevoeligekinderen.hyves.nl

 

 kom eens een kijkje nemen en laat

een berichtje achter.

Geef deze hyves aan zoveel mogelijk

kinderen door zodat veel kinderen

er gebruik van kunnen maken.

 

Lieve groet Astrid 

 

 

Nieuwetijds kinderen zijn kinderen waarvan het

paranormale vermogen bij hun geboorte

al heel ver is ontwikkeld.

 

 

Deze kinderen hebben al het vermogen om

dingen waar te nemen zoals

entiteiten zien, dit zijn mensen die

al zijn overgegaan.

gevoelens oppikken,helderziend,

in het verleden kunnen zien, dus dingen

kunnen waarnemen die al gebeurt zijn.

Ook vorige levens horen hierbij.  

helder ruikend dus geuren kunnen oppikken

die er eigenlijk niet zijn.

 

Helaas krijgen deze kinderen als snel een

stempel opgedrukt van

Dit omdat het kind vaak drukker is dan

andere kinderen.

Het kind zal dan ook medicatie krijgen

om rustig te worden.

Alleen zul je merken dat het kind er

eerder drukker van zal worden.

Een nieuwetijdskind voelt heel goed

aan dat deze medicatie niet goed

voor hem of haar is.

Het hoort niet in het lichaam thuis.

 

Het kind is echter zo druk omdat het

de hele dag prikkels opvangt waar

het eigenlijk niet goed raad mee weet.

Dit komt mede doordat er niet goed

naar het kind wordt geluisterd.

 

Ook zal het kind niet begrijpen als je zomaar

boos wordt. Het kind kan je alleen

maar begrijpen als je uitlegd waarom je

boos wordt, of waarom het iets niet mag.

Natuurlijk hebben deze kinderen wel

de opvoeding nodig.

Vooral structuur en je grensen aangeven

is hierin heel erg belangrijk.

 

Luister goed naar je kind wat het jou

verteld.

Zeg niet gelijk je verzint het zelf

maar luister naar het kind.

Je zal zelf snel merken of het kind echt

iets verzint of niet. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen ik in de eerste klas zat van de middebare,
zag ik een jongen van mijn klas naar huis

lopen met al zijn boeken.
Kyle was de naam, ik vroeg me af waarom

hij al die boeken mee naar huis nam.
Ik dacht bij mezelf; ' Vast weer zo'n nerd. '

Ik had een druk weekend gepland,

 zaterdag avond een feest en

 zondag zou ik gaan voetballen

 met mijn vrienden.

Ik haalde mijn schouders op en liep door.
Terwijl ik verder liep, zag ik een

 groepje jongens aan komen rennen.

 Ze renden naar Kyle en sloegen

 hem al zijn boeken uit zijn handen

en lieten hem struikelen

op de vieze natte grond.

Ik zag zijn bril door de lucht vliegen,

 hij lande een paar meter verder in het gras.
Hij keek op en ik zag een trieste blik in zijn ogen.
Ik had medelijden met hem en liep op hem af.
Ik hielp hem zijn boeken op te rapen

 en terwijl hij zocht om zijn bril

zag ik een traan over zijn wang rollen.

Toen ik de boeken weer aan hem gaf

 keek ik hem aan en zei tegen hem;
' Alsof die Jongens niks beters te doen hebben '.
Hij keek me aan en zei;' Hartstikke bedankt '.
Er verscheen een glimlach op zijn gezicht.
Dit was 1 van de glimlachen die

 echte dankbaarheid uitstraalden.

 

Ik vroeg hem waar hij woonde.
Hij bleek bij mij om de hoek te wonen,
Hij vertelde me dat hij hiervoor

 altijd naar een priveschool ging.
Voorheen zou ik nooit met

 dat soort mensen omgaan.

Kyle en ik hebben de hele

 terugweg gepraat.
Ik tilde zijn boeken.

 Ik vroeg hem of hij zin had om mee

 te gaan voetballen van het weekend.
Hij wilde en in het weekend

 leerde ik Kyle nog beter kennen.

Ik mocht hem echt, en mijn vrienden

dachten er net zo over.

Maandag; Daar was Kyle weer

 met zijn stapel boeken.
Ik sprak hem aan en zei dat hij

 nog eens gespierd zou worden als hij elke dag

die boeken mee zou nemen.
Hij moest lachen en ik nam

de helft van zijn boeken over.

Vier Jaar ging er voorbij.

 Kyle en ik waren de beste vrienden geworden.
In het laatste Jaar begonnen we

 te denken aan studeren.
Kyle zou naar Groningen gaan en ik naar Delft.

Ik wist dat we altijd vrienden

zouden blijven,

ookal gingen we zo ver van elkaar weg.
Kyle wilde dokter worden,

 ik hield het bij Prof-voetballer.

 Studeren was gewoon niks voor mij.

Het eindexamen naderde,

 Kyle zou tijdens de uitreiking

van zijn diploma een speech houden.
Ik plaagde hem door te zeggen

 dat hij een nerd was,

 maar ik was zo blij dat ik zelf niet

op dat podium hoefde te staan.

Op de dag van de uitreiking zag ik Kyle.
Hij zag er goed uit,

 zelf 's die bril van hem stond hem goed.

 Er waren dagen dat hij

 echt geluk uitstraalde,

waardoor hij soms meer afspraakjes had dan mij.

Soms was ik gewoon jaloers op hem.
Vandaag was 1 van die dagen.
Ik kon zien dat hij zenuwachtig was voor de speech.
Ik sloeg mn arm om hem heen en wenste hem succes.
Hij keek met aan met zijn dankbaare blik, lachte, en zei;
' Bedankt. '
Daar stond hij dan.

Hij schraapte zijn keel en begon;
' Je eindexamen is een periode

 waarin je mensen bedankt die je hebben geholpen

door deze moeilijke tijd heen te komen.

 Je ouders, broers, zussen, misschien Je mentor..

 Maar het belangrijkste van allemaal;
Je vrienden.

 

Ik sta hier om Jullie te vertellen

dat het hebben van een goeie vriend

 het mooiste is wat Je kunt hebben.

Ik sta hier om Jullie te vertellen

 dat er niets mooiers is

 dan iets te kunnen betekenen voor een ander '.

' Ik zal Jullie een verhaal vertellen. '
Ik keek met ongeloof naar Kyle

toen hij begon te vertellen over

 onze eerste ontmoeting.

Hij wilde die week zelfmoord plegen.

Hij vertelde dat hij zijn schoolkluis

 had leeggehaald, zodat zijn moeder

 later niet al die boeken naar huis

hoefde te dragen.

Kyle keek me diep in mijn ogen

 aan en liet een kleine glimlach zien,

 ' Gelukkig leef ik nog '.

Nadat Kyle zijn verhaal had gehouden

 over dat ene moment in zijn leven

 hoorde ik het publiek emotioneel zuchten.

Ik zag zijn vader en moeder

diezelfde dankbare blik

 zoals Kyle die had naar mij toe werpen.

Nu pas realiseerde ik me

wat ik had betekent voor Kyle.
Onderschat nooit de kracht van een actie,
Met een klein gebaar kun je iemands leven veranderen.
In voor- en tegenspoed. Op de een of andere manier
zijn we altijd met elkaar verbonden!

 

 

 

 

Ik vond dit zo'n bijzonder verhaal.

En wie weet... kom je op een dag

een vriend of vriendin tegen die

jij met een klein gebaar kan helpen.

 

Dank je wel Otto.

Jaren geleden was er een klein meisje

die in een grote stad woonde.

 

Op een dag zat zij voor het raam en

keek naar buiten.

Buiten voor haar huis stonden mooie bomen

en daar genoot zij altijd erg van.

 

Op die dag zag het meisje allemaal

doorzichtige ballen rond de bomen.

Ze waren erg mooi van kleur,

geen felle kleuren maar zachte

pastel kleuren.

Het waren er zo veel dat het leek

of de hele straat ermee gevuld werd.

Ze was hiervan erg onder de indruk,

en bleef lang naar deze ballen kijken.

Je kon ook door de ballen heen

de overkant van de straat zien.

 

Zij 'wist' dit zijn energieën maar vergat

deze betekenis ook gelijk weer.

Wel dacht zij nog vaak terug aan de

doorzichtige ballen.

 

Jaren later komt het zelfde meisje

( ze is nu inmiddels een jonge vrouw )

een jongetje tegen.

Hij begint tegen haar te praten en

dan zegt het jongetje;

" Ik zie soms in de lucht hele mooie

doorzichtige ballen die erg mooi

van kleur zijn. ".

 

" Oh ja ", zegt de jonge vrouw

" dat lijkt me erg mooi om te zien ".

"Ja " zegt het jongetje "dat is het ook".

En weet je.... dit zijn de enrgieën van

de dieren en planten.

Ook bij mensen kan je deze

doorzichtige ballen zien,

dat zijn dan de energieën van

overleden mensen ".

 

Ze praten samen nog wat verder

en gaan dan ieder weer naar huis.

 

Thuis denkt de jonge vrouw weer

terug aan wat het jongetje haar

heeft verteld.

Het schiet haar te binnen dat

toen ze een klein meisje was

ook deze ballen had gezien.

En soms ziet ze deze

ballen nog wel om bomen heen.

 

Ze vind het heel byzonder dat

het jongetje dit met haar

heeft willen delen.

 

 

 

 

 

Een ontroerend verhaal.

 

 

 

Enkele jaren geleden strafte een vader zijn driejarig

dochtertje, omdat zij overbodig gebruik had gemaakt

van mooi verguld cadeau-papier.

 

Geld was er niet in overvloed en hij kon

niet verdragen dat zij dit duur papier gebruikte

 om een cadeautje in te pakken

 en onder de kerstboom te leggen.

 

De volgende morgen bracht het kindje

 het verguld cadeautje naar haar vader en zei:

"Hier, papa, voor jou !"

 

 Met stomheid verslagen en aangegrepen

door het voorval,  beklaagde de vader

zich zijn sterke reactie van de dag voordien.

 

Het dochtertje anvaardde zijn excuses

maar al te graag.

 

Hij opende de doos, maar ontdekte

dat er in de doos helemaal niets inzat.

 

Hij werd boos en zei :

 "Weet je dan niet dat het heel dom

is om iemand een lege doos te geven,

er moet altijd iets in

zitten!"

 

Het meisje kreeg tranen in de ogen en zei:

 "Maar papa, de doos is niet leeg,

 ik heb haar gevuld met kusjes, enkel voor

jou!".

 

De vader was volledig van de kaart,

 omarmde zijn dochter en

hoopte dat zij hem ooit zijn opwindende reactie

 zou kunnen vergeven.

Enige tijd later wordt het meisje

door een ziekte getroffen

en sterft.

 

De vader heeft de doos

nog steeds bij zich, dichtbij zijn

bed.

 

 Elke keer dat het verdriet de overhand neemt,

 neemt hij de doos vast en neemt

 een verbeelde kus uit de doos en herinnert

zich de grote liefde die zijn dochter

in het cadeau had gestoken.

 

Tot slot herinnert ons dit verhaal

aan het feit dat iedereen als mens

een vergulde doos zou moeten bezitten,

 vol met onvoorwaardelijke liefde

 en kusjes van onze familie en vrienden.

Bestaat er eigenlijk wel een beter cadeau?

 

 

********

 

Dank je wel Otto voor dit verhaal.